Bedrink je

Bedrink je
Wees altijd dronken.

Daar gaat het om: dat is het enige.

Om niet de afschuwelijke last van de Tijd te voelen

die je schouders verbrijzelt en je naar de aarde toe drukt,

moet je je onophoudelijk bedrinken.

Maar waar aan?

Aan wijn,

aan poëzie,

of aan deugdzaamheid,

dat moet je zelf weten. Maar bedrink je.

En als je, een enkele keer,

op de traptreden van een paleis,

op het groene gras van een greppel,

in de sombere eenzaamheid van je kamer,

wakker wordt, en de dronkenschap is al verminderd of verdwenen,

vraag dan aan de wind,

aan de golf,

aan de ster,

aan de vogel,

aan de klok,

aan alles wat vliedt,

aan alles wat zucht,

aan alles wat voort rolt,

aan alles wat zingt,

aan alles wat spreekt,

vraag dan hoe laat het is;

en de wind, de golf, de ster, de vogel, de klok,

zullen je antwoorden: ‘Het is tijd om je te bedrinken!

Om niet de gemartelde slaven van de Tijd te zijn,

bedrink je, bedrink je voortdurend!

Aan wijn, aan poëzie of aan deugdzaamheid,

dat moet je zelf weten.’

Uit: Het Spleen van Parijs, Charles Baudelaire (1869)

Geef een reactie