Ik had zo graag iets mogen mogen

Teunie, Ik had zo graag iets mogen mogen, 2015 , collage, 30×40 cm.

Het moest. Daar was de overkant. Daar was het leven

dat ik aan mijn verminkte moedertje kon geven.

Ik zou haar elke maand driehonderd franken sturen.

Dat zou genoeg zijn om een beter huis te huren

met elektrisch licht en stromend water. Later

zou ik haar meenemen naar Disneyland. Maar gaat er

een boot van Afrika naar Hollywood? De zee.

Ik zag de zee naar maanden sterven. Ik ging mee

op een oranje sloep waarvoor ik moest betalen.

We hadden niet genoeg om het te kunnen halen

en waren met te veel. De brakke motor zweeg

op volle zee en onze jerrycan was leeg.

We hebben om het restje water nog gevochten.

En onder de meedogenloze zon bezochten

mij alle visioenen van een continent

waar iedereen rechtvaardig door de regen rent

omdat geluk daar democratisch is gemaakt.

Ik was er bijna, had het bijna aangeraakt.

Ze hadden het beloofde fucking land beloofd.

en niet de zee. Maar zee heeft mij van land beroofd.

Want voor een neger is het illegaal te dromen.

En als je halfdood bent, zal een visser komen

die als de dood is voor de wet. Wie negers redt,

wordt als een mensensmokkelaar zo vastgezet.

Gelukszoeker wordt ik genoemd in de analen.

Ik wou dat ik het tot zover had mogen halen.

Ik wou bestaan. Ik had zo graag iets mogen mogen.

Maar nu zie ik voor altijd zee met dode ogen.

 

Ilja Leonard Pfeijffer : Idyllen. Nieuwe poëzie

Geef een reactie